W 1822 roku w samym sercu Tirany, tuż obok meczetu Ethema Beja, rozpoczęła się budowa wieży, która miała zmienić krajobraz miasta. Inicjatorem tego ambitnego projektu był Ethem Bey Mollaj, a finansowanie pochodziło od zamożnych rodów z Tirany. Budowa trwała osiem lat i zakończyła się w 1830 roku, dając miastu nową, imponującą budowlę.
Wieża przeszła solidny lifting w 1928 roku, kiedy to nie tylko została podwyższona, ale również zyskała taras widokowy i nowy zegar z czterema tarczami, aby każdy mieszkaniec wiedział, która godzina, niezależnie od strony świata, z której patrzy. Od 1930 roku wieża błyszczała nocą dzięki iluminacji – prawdziwy przedwojenny „wow” efekt.
II wojna światowa nie była łaskawa dla wieży, ale dzielni Albańczycy szybko naprawili szkody w lipcu 1946 roku. Od 1948 roku wieża jest chroniona jako zabytek I kategorii, a jej rozpoznawalność sprawiła, że stała się częścią herbu Tirany. Dziś jest dostępna dla turystów od poniedziałku do soboty – wstęp jest płatny, ale widoki są tego warte!
Architektura tej wieży to prawdziwy miks stylów. Zbudowana z kamienia, pierwotnie miała 30 metrów wysokości, ale po modernizacji w 1928 roku osiągnęła 35 metrów. Do 1970 roku była najwyższym budynkiem w mieście – można powiedzieć, że była „wieżowcem” swoich czasów! Najstarsza część wieży zachwyca typowym dla architektury osmańskiej stylem, natomiast nadbudowa przywodzi na myśl zachodnioeuropejskie wpływy.
Ta wieża to prawdziwa mieszanka historii, kultury i stylu, której nie można przegapić podczas wizyty w Tiranie.